10-11 gün sonra raptiye'ye yazı girebilecek vakti bulabileceğimi sanmıyordum ama işte buradayım. Elbette çok fazla şey yazacak değilim ama fırsat bulursam da bir şeyler yazmaya çalışacağım.

12 Ağustos Çarşamba günü saat 13:30 sularında İzmir'deki Adnan Menderes Havalimanı'ndaydım. İner inmez meraktaki ailemi arayayım derken farkında olmadan şehir merkezine giden otobüsleri kaçırmışım. :) Saatte bir kalktıklarından 14:00'e kadar Gaziemir'deki Ulaştırma kampına gidecek bir başka arkadaşla (ismini hatırlayamadım) otübüsü beklerken muhabbet etmeye başladık. O gün Konak'taki Pasaport Liman'da Ozan MORA ile yemek yiyip (kumru!) beni Narlıdere'ye götürecek otobüse binmiştim. Nizamiye kapısının önüne geldiğimde önümüzdeki 28 günü bu bol ağaçlı güzel yerde geçirecek olmanın heyecanı ve neyle karşılaşacağımı bilmemenin endişesi vardı içimde.. Tabii ilk güne mahsus olmak üzere işlemlerimin sabah 06:00'ya kadar süreceğini bilmiyordum. :)

İzmir'de söylendiği gibi hava çok sıcak. 30-35'C arasında değişen sıcaklıklarda boğazlı kazak, kar pantalonu ve bot giymenize benzeyen kamuflajlarla oradan oraya koşturmak ve güneş altında eğitim görmek hiç de kolay değil. İlk hafta genel olarak eksikliklerimizi tamamlamak ve düzene alışmakla geçti. Benim gibi gece 5-6'lara kadar bilgisayar karşısında oturup öğlen 13:00 civarında ofise gelen adamın saat 21:30'da yatıp sabah 05:30'da kalktığını, yatağını topladığını hayal edin! :) Eğlenceli değil mi? Benzer şekilde sıcağa gelemeyen ve tüm yaz boyunca parmak arası terlik, şort, t-shirt kombinasyonu giymiş bu zat'ın, kamuflaj giydiğini düşünün.

Çavuş Eğitim Taburu bünyesinde bulunan 1. Çvş. Eğt. Bl.'nde Acemi Piyade Er olarak eğitim görüyorum şu aralar.. Buradaki şartlar olarak en iyi yer dendiği kadar da varmış. 30-35 bilgisayarlık (ki oldukça başarılı!) internet cafe'miz var örneğin.. Şartların genel olarak düşündüğümden çok daha iyi olduğunu söyleyebilirim.

Pazartesi gününden başlayarak eğitimlerimiz de hız kazandı. 11 Eylül'deki yemin törenimiz öncesinde yürümeyi, silah tutmayı, selam vermeyi ve her şeyin bir düzen içerisinde olması gerektiğini öğreniyoruz. Ayrıca bolca sabır etmeyi de burada öğreniyoruz. Zaman için ihtiyacınız olan en önemli silahınız sabır!

11 Eylül'deki yemin törenimin ardından Urla'daki Menteş (ATAT diye de geçiyor) kampına gideceğim. Orada bulduğum bir önceki dönemde askerliğini yapan ve hala orada olan bir arkadaşımdan epey bir istihbarat aldım. Gidince göreceğiz bakalım. 13 Eylül'de oraya teslim olacağım.

Bu arada düzenli olarak günlük tutuyorum. Askerliğim sonrasında fırsat bulursam derleyip bir şeyler yazmayı planlıyorum raptiye'ye..

Bir sonraki yazımda insanın burada neler düşündüğünü ve neler yaşadığını anlatmaya çalışacağım.