Kendimi bildim bileli hem gülümser, tatlı yüz ifadesiyle herkese kendini sevdirirdi o.. Çocukluk yıllarımda onla ilgili hatırladığım şeyler genellikle onu Arabistan dönüşü havaalanında karşıladığımız anlardı. Temelli geliyordu ve onu artık hep görebilecektim.

Türkiye'deki hatırlayabildiğim ilk arabasını birlikte almıştık. Şimdi ben ya da babam kullanıyoruz onu.. Sünnetimde aldığı bisikletle yaptığım kazanın izlerini taşıyorum göğsümde.. Ömrümün sonuna kadar geçmeyecek o izler..

Her evinize gelişimde "hoooooo" diye bağırıp gülümsemen, Mesut'a öğrettiğin "şşşt ştttt kızlar" gibi nameler, "ehlen sehlen" gibi beni hep güldüren Arapça kelimeler.. Mesut ayağını ısırdığında attığın tekme... Yazlıkta boğulurken son anda kurtarılman..... Erenköy'de sana çok istedin diye aldığımız bilgisayarın karşısına geçip ilk internet'e bağlanışın.... Sen içerdeyken bilgisayarın başına geçtiğimde ne yapıyorum diye merak edip bir yandan tv izleyip diğer yandan beni dikizlemen.. Sana taktığım "çapkın" lakabı yüzünden bana hiç kızmaman.... Seninle ilgili aklıma gelen ve gelmeyen o kadar çok şey var ki..

Bir süredir çok hastaydın. Bizleri unutmuştun. Karşına geçip "Mahir, bu kim?" diye sorduklarında içim hep cız etti ama söyleyemedim. Hep bir umutla dedim ki "o beni biliyor ama hatırlamakta zorlanıyor"... Babamın inatla hatırlamadığını söylemesine rağmen ben hep inandım. Eskiden Bağdat Caddesi'nde kilometrelerce yürümek için bahane arayan, her çıkışımızda bana mutlaka bir şeyler alan adamın bir gün gelip de yürüyemez hale geldiğini görmek beni hep kahretti.

Yine yüzlerce metre yürüyüş yaptığın, denize girdiğin yazlıktan tekerlik sandalye ile ayrılman, ayrılırken etrafındaki insanların "hakkınızı helal edin" diyerek vedalaşmaları içimi parçaladı hep..

Bugünün geleceğini hep biliyorduk. Bir gün bizi insanın içini ısıtan o gülümsemenden mahrum bırakıp uzaklara gideceğini hep biliyorduk. Ama bugünkü gibi değil be dede.. Bugün sen uzaklara gitmeden önce yanındaydım. Giderken de..... Gittikten sonra da...

Resimlerine baktıkça seni hep daha çok özleyeceğimi biliyorum. Bu yazıyı beynimin içindeki labirentten çıkarmaya çalışırken zar zor çıkan kelimelerin sana bir şekilde ulaştığını umuyorum. Seni çok seviyorum...... Mekanın cennet olsun.