Terakki yıllarında okuldan Uludağ ya da Kartalkaya'ya doğru yola çıkmaya hazırlanan otobüsleri kıskanır gidemediğim ve göndermedikleri için aileme kızardım. Seneler sonra annemin beni destekleyip bizzat göndereceğini, üstüne de kendime ait bir snowboard'um olmasını sağladığı için şaşırıyor ve minnettar oluyorum. Sabretmek lazımmış bir şeyler için gerçekten de..

Snowboard ile tanışmam geçen sene oldu aslında.. Geçen sene kiralık bir board kullanırken bir sürü sorun yaşadım. (kelepçelerim kırıldı, eksik vidalar yüzünden ayaklarım oynuyordu vs) Bunları anneme anlatınca sezon sonunda kendime ait bir snowboard'um olmuştu. Sezon sonu olduğu için kullanabilmek için bir sene kadar beklemek zorunda kalmıştım. Beklemem Aralık 2007'de sona ermişti ve Parkyeri'ndeki çalışma arkadaşlarımla birlikte arabalarla günübirlik Uludağ'a gitmiştik. O günden sonra içimde öyle bir istek (ya da aşk mı desek?) başladı ki aklım fikrim bir ...

Yazının devamını okumak için tıklayın..